Waluta

             

Adres e-mail:

Hasło:

Zapomniałeś hasła?

Adres e-mail:

Hasło:

Potwierdź Hasło:

apartbookers.pl

Trasa - Wrocław w 2 h (14 punktów)


Krótki spacer - 2h - po Wrocławiu obejmuje najpiękniejsze zabytki Wrocławia. Trasa wiedzie z Rynku na Ostrów Tumski, brzegiem Odry i Promenadą Staromiejską bez zwiedzania w środku mijanych obiektów. Propozycja idealna dla osób, które mają bardzo mało czasu a chciałyby zobaczyć chociaż część tego pięknego miasta.


1. Rynek

2. Ratusz

3. Pręgierz

4. Piwnica Świdnicka

5. Plac Solny

6. Kościół Św. Elżbiety

7. Kamieniczki średniowieczne Jaś i Małgosia

8. Stare Jatki Miejskie

9. Dawne więzienie miejskie

10. Uniwersytet Wrocławski

11. ul. Grodzka

12. Zakład Narodowy im. Ossolińskich + Ogród Barakowy

13. Dawny Klasztor Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą

14. Hala Targowa z 1906r (największa we Wrocławiu hala targowa)



Pokaż Wrocław w 2 godziny na większej mapie


1. Rynek Wrocławski to założony w średniowieczu ogromny plac targowy, o którego pierwotnym, handlowym przeznaczeniu świadczą nazwy poszczególnych części: Kurzy Targ czy Plac Gołębi. Pośrodku Rynku wzniesiono Ratusz oraz szereg kamienic. W trzech wąskich zaułkach przed wiekami znajdowały się rzemieślnicze kramy.
Rynek ten jest urbanistyczną perłą o znakomitym usytuowaniu w Europie i świetnymi rozwiązaniami komunikacyjnymi. Do Rynku można dostać się aż jedenastoma ulicami z każdej strony świata, co przed wiekami zapewniało płynny ruch wozów dostawczych i kupujących, a dziś jest atrakcją turystyczną. Każda z tych dróg ma bowiem inny charakter: przestronna ulica Świdnicka, szeroki, niedawno wyremontowany deptak na Oławskiej, wyłożony starym brukiem Plac Solny, wąziutka uliczka Więzienna.
Rynek we Wrocławiu jest jednym z największych zabytkowych placów w Europie. Liczy sobie 205 na 174 metry. Spokojny spacer wokół zajmuje około pół godziny.


2. Ratusz wrocławski jest to budowla późnogotycka, wybudowana na przełomie XIII i XVI wieku. Ratusz przez długie lata był zaniedbany dopiero w XIX wieku gruntową renowację przeprowadził Karl Lüdecke, który dobudował nową klatkę schodową oraz zrekonstruował sterczyny.
W latach 30. XX wieku kolejną renowację przeprowadził Rudolf Stein, który otynkował elewację na wschodniejczęści oraz zaprojektował nowe posadzki. Stein usunął także budy kupców, które otaczały ratusz. W czasie II wojny światowej ratusz doznał średnich uszkodzeń (największym z nich było przebicie piętra przez bombę lotniczą, która jednak nie eksplodowała).
W późniejszym czasie Ratusz pełnił rolę handlową. Aktualnie wrocławski ratusz jest jednym z najlepiej zachowanych ratuszy w Polsce i mieści się w nim siedziba Muzeum Historycznego Miasta Wrocławia. W podziemiach ratusza znajduje się Piwnica Świdnicka - najstarsza restauracja w europie.


3. Pręgierz gotycki znajduje się ok. 40 m. od od południowo-wschodniego rogu Rynku. Obecny pręgierz jest wierną rekonstrukcją oryginału wzniesionego w 1492 roku w pobliżu miejsca ustawienia poprzedniego, drewnianego pręgierza z początku XIV wieku. Pręgierz zbudowano w warsztacie kamieniarskim Gauskego i Preusse'a. Ten ostatni był architektem, kamieniarzem i murarzem z Saksonii, autorem m.in. elewacji i wystroju południowej nawy ratusza.
Pręgierz ustawiony jest na trzystopniowym cokole został wykonany z piaskowca w kształcie czworobocznego słupa podtrzymującego pięcioboczną ażurową latarnię, w górnej części stożkowo zwężającą się. Na szczycie zbiegających się ramion latarni umieszczona została siedemdziesięciocentymetrowa figurka kata z mieczem i pękiem rózg, zwanego Rolandem. Nad figurką znajdowała się metalowa chorągiewka wiatrowa z literą "W". Do słupa w dolnej części umocowano metalowe uchwyty, do których przywiązywano skazańców.
Ostatnia publiczna egzekucja pod pręgierzem odbyła się w połowie XVIII wieku, a kara chłosty pod koniec XIX stulecia, choć daty te nie są pewne. Według legendy wychłostano pod nim m.in. Wita Stwosza, któremu udowodniono sfałszowanie weksla. Metalowe uchwyty usunięto w 1848 roku, a w roku 1852 próbowano zburzyć cały pręgierz, czemu sprzeciwił się król Prus Fryderyk Wilhelm IV.
Na przestrzeni dziejów pręgierz ulegał uszkodzeniom. 10 lutego 1925 roku wiatr strącił figurę kata i częściowo uszkodził sam pręgierz. Po zniszczeniach konstrukcję odremontował na zlecenie miasta Karl Ulbrich, a wykonanie kopii figurki powierzono rzeźbiarzowi Reinhardowi Hilgerowi. W trzonie odnowionego pręgierza umieszczono miedziany pojemnik z dokumentacją remontu. Do kolejnych zniszczeń doszło w okresie walk o Wrocław podczas II wojny światowej. W lutym 1945 roku pręgierz został mocno zniszczony, a rozebrano go w kwietniu 1947 roku, zachowane fragmenty przenosząc do Muzeum Architektury. Rekonstrukcję planowano kilkukrotnie, ostatecznie dokonano jej w latach 80. XX wieku opierając się na szkicach, zdjęciach oraz na dokumentacji z 1925 roku. Oficjalne odsłonięcie zrekonstruowanego pręgierza nastąpiło 30 grudnia 1985 roku, figurkę kata ustawiono w późniejszym okresie. Obecnie jest to jedno z ulubionych miejsc spotkań wrocławian.


4. Piwnica Świdnicka od średniowiecza mieści się w podziemiach Ratusza. Nazwa pochodzi od piwiarni i od serwowanego tu gatunku piwa, sprowadzanego ze Świdnicy. Piwnica była wielokrotnie rozbudowywana a swój ostateczny kształt otrzymała w XV w. Jako jedyna piwiarnia w mieście przez kilkaset lat zachowała pierwotny układ wnętrz oraz niezmienione funkcje.
W Średniowieczu obce piwo można było sprzedawać tylko na rachunek Rady Miejskiej w ratuszowych piwnicach. W 1332 roku w piwnicznych rachunkach po raz pierwszy wymienione było jęczmienne piwo świdnickie. To właśnie ono było najpopularniejszym napojem w XV wieku w tej części Europy. Większe miasta, jak Wrocław, utrzymywały w Świdnicy stałych kupców, a w ich "Piwnicach Świdnickich" oprócz wyszynku piwa znajdowały się również punkty składowania piwa, przeznaczonego do dalszej dystrybucji. Wrocław zaopatrywał np. Toruń i Kraków, a Kraków z kolei Polskę i Węgry. W drugiej połowie XVI w. warzone od niedawna we Wrocławiu piwo pszeniczne zwane "Schöps", czyli Baran, szybko zaczęło wypierać piwo świdnickie. Wrocławskiego Barana zaczęto podawać w piwnicy ratuszowej. Tak sławne i cenione do tej pory piwo jęczmienne wyszło całkowicie z mody z końcem XVI w.
Piwnica Świdnicka była dobrze znana nie tylko każdemu mieszkańcowi Wrocławia, ale również większości Ślązaków i licznym gościom z kraju i zagranicy. W jednej z sal było wypisane zdanie "Kto nie był w Piwnicy Świdnickiej, ten nie był we Wrocławiu". W prowadzonej przez stulecia księdze odnotowano wizyty królów, książąt, wybitnych wojskowych, poetów, malarzy i naukowców. Gościli w niej m.in. Chopin, Słowacki, Wybicki, Goethe.
Od najdawniejszych czasów użytkownicy Piwnicy zajmowali w niej ściśle określone miejsca - zgodnie z ich pozycją społeczną - co podkreślają tradycyjne nazwy poszczególnych izb. W 1519 r. przedsionek Piwnicy Świdnickiej połączono podziemnym tunelem z pobliskim browarem, skąd przetaczano beczki z piwem.
Wystrój Piwnicy był raczej skromny - tynkowane ściany, proste ławy i stoły. Charakter wnętrz nie uległ zmianie aż do połowy XIX w. Pierwsza gruntowna przebudowa w 1904 r. miała za zadanie zmienić wystrój sal na secesyjny. Stworzono wtedy zaplecze kuchenne i założono oświetlenie elektryczne. Podczas kolejnego poważnego remont w 1936 r. nowy wystrój wnętrz upodobnił Piwnicę do wielu innych piwiarni i winiarni na terenie Niemiec. Podczas bombardowań w 1945 r. piwnice nie uległy większym zniszczeniom.
Do końca lat 50-tych znikło całe dotychczasowe wyposażenie Piwnicy. W 1960 r. zaadoptowano ją na klub młodzieży pracującej. Powstała sala kinowa, restauracja, kawiarnia i salon gier. Część sal wykorzystywana była na cele wystawowe, gdzie pokazywano m.in. chomiki, jadowite zwierzęta czy narzędzia tortur.
W 1996 roku w podziemiach wrocławskiego Ratusza rozpoczął się jeden z najbardziej gruntownych remontów na przestrzeni 730-letniej historii Piwnicy Świdnickiej. Osuszono i zabezpieczono mury przed wilgocią, całkowicie wymieniono stare uzbrojenie i wszystkie instalacje.
Aranżacja wnętrz została opracowana na podstawie dokumentacji historycznej wydobytej z archiwów i składnic muzealnych, a elementy wyposażenia wykonano na specjalne zamówienie w najlepszych pracowniach artystycznych i rzemieślniczych specjalizujących się w odtwarzaniu zabytkowych akcesoriów. Pozwoliło to stworzyć unikalne wnętrze, nieporównywalne z żadnym innym w kraju.
Zarządzanie lokalem Miasto przekazało spółce Piwnica Świdnicka, która w odrestaurowanie i wyposażenie wnętrz zainwestowała ponad 24 miliony złotych.
Piwnica Świdnicka powraca do swojej tradycyjnej roli reprezentacyjnej "gospody miejskiej" (cellario civitatis). Łączna powierzchnia restauracji wynosi 1680 m2, z czego 900 m2 to dziewięć sal konsumpcyjnych, zróżnicowanych pod względem wystroju, rodzaju usług i cen. Piwnica może zapewnić swoim gościom 380 miejsc siedzących z możliwością rezerwacji poszczególnych sal.
Kuchnia Piwnicy Świdnickiej opiera się na tradycyjnych polskich potrawach docenianych przez turystów zagranicznych oraz krajowych smakoszy, jak również na wyszukanych daniach kuchni międzynarodowej w wydaniu zdolnym zadowolić najbardziej wymagających gości.
Dziś w Piwnicy Świdnickiej można napić się Białego Barana, wyjątkowego piwa, warzonego na specjalne zamówienie według historycznej receptury.


5. Plac Solny
Plac Solny powstał prawdopodobnie w 1242 roku. Nazwa placu pochodzi od jego pierwotnej funkcji, miejsca, gdzie handlowano solą. Obecnie nazywa się też to miejsce Placem Kwiatów, gdyż przez całą dobę można kupić tam kwiaty w pięknie oświetlonych nocą kwiaciarniach, przez co jest to ulubione miejsce spotkań zakochanych. W południowej części placu znajduje się gmach Starej Giełdy. Na placu jest również fontanna ze smokami i kamienna iglica.


6. Kościół Św. Elżbiety Węgierskiej we Wrocławiu przy ul. Grabiszyńskiej jest neogotycką budowlą zaprojektowaną przez wrocławskiego architekta Josepha Ebersa (1845-1923). Powstał w latach 1892-1896 jako kościół katolicki, łącznie z sąsiadującym kompleksem szpitalno-klasztornym zbudowanym na potrzeby zakonu sióstr elżbietanek, które opiekowały się chorymi. Budowę swoim mecenatem objął ówczesny biskup wrocławski, Georg Kopp.
Kościół św. Elżbiety Węgierskiej jest trójnawową, siedmioprzęsłową halą z pseudotranseptem i sklepieniami krzyżowymi. Zbudowany z cegły klinkierowej i glazurowanej, generalnie w stylu neogotyckim, zawiera jednak też elementy neoromańskie. W roku 1945 podczas działań wojennych (w tym częściowo już w marcu, podczas przygotowań niemieckich obrońców do odparcia szturmu Armii Czerwonej) został zniszczony prawie w 50%, tracąc wieżę. Zniszczony też został dom parafialny i sąsiedni szpital.
Mimo zniszczeń wojennych we wnętrzu pozostało wiele oryginalnych i ciekawych detali architektonicznych (rzeĽbione portale, neogotycki ołtarz). Podczas wstępnej odbudowy w latach 1948-1952 nowej wieży jednak nie postawiono (nastąpiło to ponad ćwierć wieku póĽniej), a dach pokryto znacznej części tylko papą. Następny etap odbudowy, w tym budowa nowej wieży i pokrycie dachu dachówką, nastąpiło w latach 1979-1982, w 1983 kościół uzyskał trzy dzwony (700 kg - "św. Elżbieta", 300 kg - "Jan Paweł II" i 150 kg - "św. Franciszek z Asyżu"), w 1986 - 30-głosowe organy, a w 1988 zakończono odbudowę domu parafialnego. Obecnie kościół ten łatwo odróżnić od innych świątyń wrocławskich - cechą charakterystyczną jest ażurowa stalowa wieża nawiązująca do form gotyckich, dobudowana w 1980 według projektu prof. Tadeusza Zipsera i Marka Dobrowolskiego.


7. Kamieniczki średniowieczne Jaś i Małgosia to dwie średniowieczne kamieniczki, które były w owym czasie domami altarystów, czyli osób sprawujących kult przy specjalnie do tego celu wyznaczonym ołtarzu w kościele kolegiackim lub parafialnym. Dawniej tych kamieniczek było tutaj dużo więcej, otaczały przylegający do kościoła św. Elżbiety cmentarz. Do naszych czasów dotrwały jedynie te dwa, a właściwie to cztery domy, gdyż za Małgosią ( tą wyższą i bardziej strojną) jest jeszcze jeden budynek i tak samo jest z Jasiem, do którego przylega jeszcze jedna, wąska, jednookienna kamieniczka. Jaś nazywany jest również "Domkiem Miedziorytnika", gdyż mieszkał tu i pracował grafik i rzeźbiarz Eugeniusz Get - Stankiewicz. Obydwa budynki łączy brama, która prowadziła kiedyś na przykościelny cmentarz. Jeśli przyjrzymy się dokładniej, zobaczymy na kartuszu tej bramy napis "Mors Ianua Vitae" - Śmierć Bramą Życia.
Z dawnym cmentarzem wiążą się również legendy.
Jedna opowiada o duchu nieuczciwej sprzedawczyni sukna, który co noc wstawał z grobu, aby od północy do pierwszej odmierzać płótno w pobliskich sukiennicach. Duch przestał nawiedzać swój dawny kram dopiero gdy wykopano i spalono szczątki nieuczciwej kupcowej.
Kolejna legenda związana jest ze ścieżką, która biegnie od przejścia między kamieniczkami Jaś i Małgosia do drzwi kościoła, podobno płyty tej ścieżki leżą na grobach 23 straconych uczestników buntu plebsu miejskiego, który odbył się w 1418 roku. Zabili oni wtedy kilku radnych oraz burmistrza. Dróżkę ułożono tak, żeby ich groby były od tej pory deptane przez przechodniów i dusze ich nie zaznały spokoju po śmierci.
Na tyłach kamieniczki Jaś pilnuje wejścia do krasnoludkowej krainy Strażnik Śpioch. Tam również, w każej chwili gotowe do akcji czuwają krasnale – Pożarki. Krasnal WrocLovek - największy z najmniejszych miłośników Wrocławia, znajduje się przy wejściu do kamieniczki Małgosi. W kamieniczce Małgosia ma swoją siedzibę także Towarzystwo Miłośników Wrocławia


8. Stare Jatki Miejskie. Ulica Stare Jatki znajduje się pomiędzy ul. Odrzańską i Kiełbaśniczą. Nazwę swoją wzięła od jatek (rzeźni), które powstały tu w XIII wieku. Zaułek nazwano Starymi Jatkami dla odróżnienia od Jatek Nowych, które znajdowały się koło Nowego Targu. Zabudowa Starych Jatek pochodzi z XVII i XVIII wieku, w kamienicach tkwią jednak resztki murów średniowiecznych.


9. Dawne więzienie miejskie znajduje się na rogu ul. Więziennej i Nożowniczej. Warto wejść na przez kutą bramę od ul. Więziennej na jego brukowany dziedziniec. Najstarsza część budynku, skrzydło północne, pochodzi z XIV wieku. Resztę dobudowano około 1500 roku. Wyrok odsiadywał tu Wit Stwosz za sfałszowanie weksla. Miejskie więzienie funkcjonowało tu do XVIII wieku. Dziś w gmachu mieści się siedziba Oddziału Wrocławskiego Instytutu Archeologii i Etnologii Polskiej Akademii Nauk.
Na początku XIV wieku zbudowano na planie kwadratu 3-kondygnacyjną wieżę ceglaną z pomieszczeniami dla więźniów i straży. Dość szybko dobudowano dwie izby od strony Więziennej i wtopiono je w prostokatną bryłę budynku. Kolejna rozbudowa objęła fragment od ulicy Nożowniczej. Powstał wtedy czteroizbowy podłuzny budynek o dwuspadowym dachu wraz z dziedzińcem od strony południowej. W 1646 powstała nie istniejaca dziś kaplica więzienna. W 1500 rokiu rozbudowano cały kompleks w rezultacie czego powstał czteroskrzydłowy zwarty obiekt z nieregularnym dziedzińcem w środku.
Wszelkie prace modernizacyjne z tym zwiazane zakończono w połowie XVI wieku. W 1585 roku nad górnym wejściem powstało malowidło przedstawiające Chrystusa Boleściwego - później zatynkowane. Ostateczny, zachowany do dzis wygląd cały kompleks otrzymał po rozbudowie i modernizacji w 1863 roku. Wtedy powstała ściana attykowa, sklepione podcienie w części przybrania oparte na kamiennym słupie, a także drewniane ganki podwieszone na wspornikach. Wytrzymały aż do 1877 roku. Swoją więzienną role zakończył budynek na przełomie XVIII/XIX wieku. W 1818 roku miejsce tam znalazł lombard i instytucje filantropijne przez co zmieniono wystój wnętrz. W 1877 roku zmieniono drewniane gani na dziedzińcu, a w skrzydle zachodnim powstała na miejscu dawnej, krętej klatki schodowej obecna, przykryta dwudzielnym sklepieniem. W latach 1912 i 1927 powiekszono otwory okienne od strony ulicy Nożowniczej, przebito nowe wejscie do piwnicy, a w izbie północnej skrzydła zachodniego zlikwidowano sklepienie krzyzowe, lokując tu skarbiec, po którym do dziś zostały potężne pancerne drzwi. Po II wojnie światowej w 1949 roku przeprowadzono prace zabezpieczające a w latach 1967 - 1973 dokonano adaptacji obiektu do celów obecnie pełnionych.


10. Uniwersytet Wrocławski państwowa uczelnia we Wrocławiu utworzona pierwotnie w 1702 roku jako Leopoldina, a 24 sierpnia 1945 przekształcona na polską uczelnię akademicką.
Dominującym akcentem w architekturze Starego Miasta jest barokowy gmach Uniwersytetu Wrocławskiego, zwrócony swoją długą na 171 m fasadą w stronę Odry. Jego sylweta architektoniczna, wzbogacona wspaniałym wystrojem rzeźbiarskim i malarskim, zaliczana jest do najcenniejszych zabytków doby baroku w Polsce i Europie, mimo że nie zrealizowano do końca pierwotnie zaprojektowanego kształtu.
Gmachu uniwersytetu wzniesionego na terenach nad zakolem Odry, gdzie począwszy od XII w. zlokalizowany był zespół lewobrzeżnej warowni i zamek książęcy Piastów. Po śmierci Henryka VI, ostatniego księcia piastowskiego z linii wrocławskiej, zamek przechodzi w posiadanie władców czeskich i potem Habsburgów. Władysław Jagiellończyk, król czeski i węgierski w 1505 r. wydał w Budzie dokument fundacyjny dla uczelni we Wrocławiu, ale nie został on potwierdzony przez papieża Juliusza II, wskutek protestu Uniwersytetu Krakowskiego.
W roku 2002 Uniwersytet Wrocławski obchodził trzechsetlecie swego istnienia.


11. Ulica Grodzka we Wrocławiu to jedna z większych i bardzo ładnie położonych ulic. Rozciąga się ona pomiędzy mostem Piaskowym, a ulicą Nowy Świat i św. Mikołaja. Jest to stosunkowo krótka ulca ale ze względu na widoki jakie się z niej rozpościerają warta spaceru. Z jednej strony Odra i wyspy Słodowa, Tamka, Piasek oraz Ostrów Tumski, a z drugiej piękna Leopoldina oraz Ossolineum.
Leopoldina to główny budynek Uniwersytetu Wrocławskiego położony pomiędzy ulicą Grodzką a placem Uniwersyteckim. Uniwersytet Wrocławski ma swoje korzenie w założonej przez jezuitów w 1702 roku uczelni dzięki wydanej w tym roku przez Cesarza Leopolda I złotej bulli fundacyjnej. Barokowy gmach Uniwersytetu powstał w latach 1728-1736 łącząc się z budynkiem kościoła Najświętszego Imienia Jezusa.


12. Zakład Narodowy im. Ossolińskich + Ogród Barakowy
Zakład Narodowy im. Ossolińskich został założony przez hrabiego Józefa Maksymiliana Ossolińskiego w roku 1817 jako instytucja, która po zaborach miała pomóc narodowi Polskiemu z odzyskaniu wiary we własne korzenie. Obecnie Ossolineum to przebogaty, tworzony przez wieku zbiór dzieł pisanych wśród których znajduje się także rękopis "Pana Tadeusza" Adama Mickiewicza.
W 2007 roku powstał przylegający z jednej strony do Ossolineum, a z pozostałych do murów od strony ulicy Szewskiej oraz do Kościoła Św. Macieja Ogród Barokowy. To przepiękne miejsce wypoczynku zlokalizowane w centrum miasta. W pogodne dni studenci uwielbiają tu wypoczywać, spacerować, rozmawiać oraz czytać lektury. Z uroków tego miejsca korzystają także Młode Pary, dla których tło ogrodu stanowi wspaniałe miejsce dla zdjęć ślubnych.


13. Dawny Klasztor Krzyżowców z Czerwoną Gwiazdą – chrześcijański zakon rycerski o charakterze szpitalnym, przekształcony z czasem w zakon kanoników regularnych, powstały i uformowany w latach trzydziestych XIII wieku z inicjatywy św. Agnieszki Czeskiej, pozostający:

  • jedynym męskim zakonem chrześcijańskim powstałym na ziemi czeskiej (początkowo miał także gałąź żeńską),
  • jedynym rzymskokatolickim zakonem męskim utworzonym przez kobietę oraz
  • jedynym zgromadzeniem, którego dom macierzysty znajduje się w czeskiej Pradze.

Krzyżowców z czerwoną gwiazdą zwano również krzyżakami z czerwoną gwiazdą, szpitalnikami, braćmi szpitalnymi i krzyżowcami gwiaździstymi.
Początki zakonu są niejasne. Przyczyniły się do tego liczne klęski i wojny, podczas których utracono dużą część archiwów zakonnych.
Według pierwotnej koncepcji, krzyżowcy mieli wyodrębnić się w początku XIII wieku ze wspólnot świeckich działających od 1130 przy jerozolimskich szpitalach. Pozostawali pod jurysdykcją biskupa Betlejem. O ich działalności militarnej w Ziemi Świętej nic nie wspominano. Po opuszczeniu Palestyny zakon miał porzucić z czasem działalność militarną i poświęcił się swojemu pierwotnemu celowi, czyli opiece nad chorymi i starcami w szpitalach, później także pracą duszpasterską w parafiach.
Istniała też tradycja mówiąca, że twórcami zakonu był papież Anaklet, św. Helena lub Gotfryd z Bouillon. Wersje te, aktualnie raczej nie akceptowane przez badaczy, pojawiła się w piśmiennictwie zakonnym dopiero w XVII wieku i mogły stanowić echo pewnych wątków krucjatowych, istniejących w zakonie od początku jego istnienia. Aktualnie przyjmuje się, zgodnie z zachowanymi dokumentami, że zakon wyrósł z bractwa szpitalnego, powołanego w 1233 do opieki nad szpitalem pw. św. Kastulusa, sąsiadującym z klasztorami franciszkanów i klarysek w Pradze. Inicjatorką powstania szpitala, jak i wspomnianych klasztorów tworzących kompleks zwany Czeskim Asyżem, była księżna Agnieszka z dynastii Przemyślidów, późniejsza święta Kościoła katolickiego. Do tego szpitala wprowadziła ona pielęgniarzy, przypuszczalnie członków bractwa szpitalnego, działającego w okolicy. Następnie w 1235 księżna doprowadziła do utworzenia drugiego szpitala (który otrzymał za patrona św. Franciszka) przy kościele św. Piotra na Poryczu w Pradze, wcześniej (w 1233) odkupionego przez matkę Agnieszki od zakonu krzyżackiego i ofiarowanego bractwu. Szpital ten był początkowo zależny od pobliskiego klasztoru klarysek.
Na prośbę Agnieszki papież Grzegorz IX w dniu 14 kwietnia 1237 wydał bullę protekcyjną Omnipotens Deus, w której wziął pod opiekę zgromadzenie i szpital, przekształcając jednocześnie bractwo w samodzielny zakon. Fundatorka szpitala i inicjatorka powstania zgromadzenia, w imieniu swojego klasztoru klarysek, zrezygnowała ze szpitala i przekazała go papieżowi 15 kwietnia 1238. Stało się to podstawą do przekazania szpitala przez papieża pracującemu w nim zgromadzeniu w dniu 27 kwietnia 1238. Krzyżowcy byli wówczas zakonem laickim, obejmującym zarówno mężczyzn, jak i kobiety, rządzącym się regułą augustiańską (obowiązującą do dnia dzisiejszego).
Od XVIII wieku zakon skupiał jedynie duchownych - kapłanów i braci zakonnych, stając się zakonem kanoników regularnych.


14. Hala Targowa z 1906r (największa we Wrocławiu hala targowa)
Hala Targowa we Wrocławiu (właśc. Hala Targowa nr I - niem. Markthalle Nummer 1) - zbudowana wg projektu Richarda Plüddemanna i Heinricha Küstera w latach 1906-08. Mieści się przy ul. Piaskowej (Sandstraße), u zbiegu z pl. Nankiera (Ritterplatz) i ul. św. Ducha (Heiligegeiststraße), w bezpośredniej bliskości wyspy Piasek, mostu Piaskowego i najstarszych dzielnic miasta. Hala stanowi cenny zabytek sztuki inżynierskiej.
Halę Targową nr 1 wzniesiono dla uporządkowania handlu w centrum miasta, który odbywał się wcześniej m.in. na Nowym Targu. Prawie identyczna Hala Targowa nr 2 tych samych projektantów powstała w tym samym czasie przy ul. Kolejowej, lecz po poważnym uszkodzeniu w 1945 została wyburzona w 1973.
Przedtem na miejscu Hali nr 1 znajdował się czternastowieczny dwór biskupów lubuskich, który na początku XVI wieku przebudowano na Arsenał Piaskowy. Działkę arsenału, należącą od roku 1511 do miasta, w 1889 powiększono dokonując zakupu sąsiednich domów z zamysłem wzniesienia hali targowej. Wielokrotnie przekładaną decyzję o ważnej dla miasta inwestycji ostatecznie podjęto 19 lutego 1901 i przystąpiono do prac projektowych.
1 października 1905 rozpoczęto rozbiórkę arsenału i sąsiednich domów. Później wmurowano w północną elewację Hali znalezione w czasie prac ziemnych kamienne kule armatnie na pamiątkę po poprzednim przeznaczeniu tego miejsca. Jesienią 1906 rozpoczęto budowę hali o żelbetowej konstrukcji piwnicy i pierwotnie planowanej stalowych wiązarach dachowych. Roboty budowlane przy fundamentach i poziomie piwnic wykonywała początkowo firma Theodor Hülssner z Lipska. W związku z propozycją firm budujących obie powstające hale oraz porównaniu kosztów zdecydowano się na przeprojektowanie konstrukcji z użyciem żelbetu zamiast stali. Ponownie rozpisany przetarg wygrała firma Lolat-Eisenbeton z Wrocławia. 5 października 1908 przekazano halę do użytku.
Z trzech stron Hala przylega do ulic, jedynie od południa przybudowana jest do sąsiednich budynków, powstałych częściowo jako zaplecze administracyjne Hali. Elewacja północna zaakcentowana jest dwiema wieżami, nawiązującymi do dawnej funkcji obronnej tego miejsca, przy czym wyższa wieża północno-zachodnia mieściła kiedyś zegar (dziś nieczynny). Wnętrze rozwiązane jest osiowo i ma układ bazylikowy z główną nawą na kierunku wschód-zachód, obustronnie niższymi nakrytymi dachem płaskim nawami bocznymi oraz trzema nawami poprzecznymi - dwiemia od północy i jedną dłuższą od południa. W nawach bocznych na poziomie piętra znajduje się galeria obiegająca nawę główną.
Zaprojektowane przez Heinricha Küstera przekrycie Hali, wsparte w głównej nawie na żelbetowych łukach parabolicznych o rozstawie podpór 20,65 m i wysokości przekraczającej 17 m stanowi pionierskie w skali światowej osiągnięcie inżynierskie. Podziemia hali mieszczą piwnice wysokości do 3,7 metra. Zewnętrzna szata budynku z ceglanego muru z oszczędnie stosowanym detalem kamiennym, inspirowana giełdą w Amsterdamie Berlagego, posiada cechy nawiązującego do średniowiecza nurtu historyzmu, podczas gdy wnętrze jest już całkowicie modernistyczne.
Budynek nie był poważnie zniszczony przez działania wojenne w 1945 i praktycznie zaraz po wojnie wykorzystywany był zgodnie z przeznaczeniem. Gruntowny remont przeszedł w latach 1980-83 i od tego czasu należy do największych miejsc targowych w całym mieście.



Kryteria wyszukiwania

Data przyjazdu

  

Data wyjazdu

  

Liczba osób

Waluta


Udoskonal wyszukiwanie
Rodzaj obiektu
Wszystkie
1 pokój
2 pokoje
3 pokoje
4 pokoje
Studio
Dom
Dzielnica
Stare Miasto
Śródmieście

Dlaczego warto korzystać z naszego systemu?

Trzymamy niskie ceny

Żadnych opłat rezerwacyjnych.
Żadnych ukrytych kosztów.
Noclegi w luksusowych apartamentach w dobrej cenie!
 

Wiele miejsc

Ponad 500 apartamentów: w Krakowie, Wrocławiu, Zakopanem, Gdańsku, Warszawie, Poznaniu, nad morzem, w górach
Wkrótce kolejne!
 

Najważniejsze miasta

Kraków,Zakopane,Wrocław,Poznań, Gdańsk,Sopot,Warszawa, w górach, nad morzem
Wkrótce kolejne!
 

Szereg udogodnień

Baza ważnych miejsc w okolicy apartamentu (muzea, teatry, kina, sklepy, parkingi itp.)
Noclegi w atrakcyjnych lokalizacjach.
 

Pomagamy turystom

Wyszukamy dla Ciebie najtańszy i najlepszy apartament.
Pomagamy już od 8.00 do 20.00
Obsługują nas bezpieczne płatności DotPay

DotPay