Waluta

             

Adres e-mail:

Hasło:

Zapomniałeś hasła?

Adres e-mail:

Hasło:

Potwierdź Hasło:

apartbookers.pl

Wycieczki po Krakowie - Trasa Królewska (15 punktów)


Pierwsza historyczna trasa prowadzi Drogą Królewską i jest punktem obowiązkowym wycieczki po Krakowie. Trasa ta wiedzie ulicą Floriańską, przecina Rynek Główny, a później prowadzi ulicami Grodzką i Kanoniczą. Znajdują się wzdłuż niej największe skarby Krakowa: Barbakan, Brama Floriańska, Sukiennice, kościoły Mariacki, św. Wojciecha, św. Piotra i Pawła, św. Andrzeja, pałace, muzea i place.

Wycieczka na 1 - 3 dni pobytu w Krakowie (w zależności od stopnia zainteresowania poszczególnymi punktami i ich dłuższego zwiedzania).


Trasa Królewska:

1. Barbakan

2. Brama Floriańska

3. Baszty obronne

4. Ulica Floriańska

5. Rynek Główny

6. Kościół Mariacki

7. Sukiennice

8. Kościół św. Wojciecha

9. Wieża Ratuszowa

10. Ulica Grodzka

11. Plac Wszystkich Świętych

12. Plac św. Marii Magdaleny (Okół)

13. Kościół św. Piotra i Pawła oraz kościół św. Andrzeja

14. Ulica Kanonicza

15. Wawel


Pokaż Krakowska Trasa Królewska na większej mapie

 

1. Spacer rozpoczynamy od gotyckiego Barbakanu - zwanego też Rondlem – znajdującego się na Plantach na wysokości ul. Basztowej. Powstał on w związku z narastającym w końcu XV wieku zagrożeniem ze strony Turków. Zbudowany głównie z cegły między 1498 a 1499r na polecenie króla Jana Olbrachta.

Krakowski Barbakan to jeden z trzech istniejących do dziś gotyckich barbakanów (oprócz Carcassonne we Francji i Görlitz w Niemczech– ale jest z nich największy i najlepiej zachowany.


2. Następnie Bramą Floriańską (skrzyżowanie ul. Floriańskiej i Pijarskiej) wchodzimy na jedną z najbardziej znanych krakowskich ulic - Floriańską. Nazwa Bramu Floriańskiej pochodzi od pobliskiego kościoła św. Floriana. Barma ta była główną spośród siedmiu bram wiodących do miasta, usytuowanych w linii murów obronnych. Nazywano ją także Bramą Chwały gdyż otwierała Drogę Królewską (Via Regia). Przez nią do miasta wkraczali królowie po zwycięskich bitwach, dyplomaci, znane osobistości odwiedzające Kraków. Przez nią także prowadziła trasa pochodów koronacyjnych i pogrzebowych monarchów i ich rodzin.


3. Baszty Obronne znajdują się na ul. Pijarskiej. W Krakowie (podobnie jak w innych średniowiecznych miastach) organizacja obrony miasta polegała na przekazaniu opieki nad poszczególnymi basztami cechom zrzeszającym rzemieśliników różnych dziedzin. W Krakowie było 9 baszt a bronione były przez szewców, cieśli, malarzy etc. Rzemieślnicy byli wspierani przez mieszczan. Do dziś ocalały 3 baszty - Stolarska, Pasamoników i Ciesielska.


4. Ul. Floriańska jest jedną z najbardziej znanych ulic w Krakowie, na której można zobaczyć wiele kamienic o ciekawej historii - Dom Jana Matejki, hotel "Pod Różą", dawny pałac Kmitów, czy Jamę Michalika. Ponad 20 kamienic przy ul. Floriańskiej wyróżnia się bogactwem architektury i wystroju wnętrz. Ul. Floriańska biegnie od północno-wschodniego narożnika Rynku Głównego i Bramy Floriańskiej. Ma 335 m długości.


5. Rynek Główny w Krakowie to główny rynek starego miasta. Ma regularny, kwadratowy kształt (200 x 200 m) ijest położony u zbiegu 11 ulic. Wytyczony został w 1257r. Przez rynek przebiegała Droga Królewska - był to główny ciąg komunikacyjny w średniowiecznym Krakowie wiodący od Bramy Floriańskiej przez Stare Miasto na Wawel.

Rynek Główny jest największym (4 ha powierzchni) placem Krakowa, a także jednym z największych rynków w Europie. Przez niego przebiega Droga Królewska - główny trakt komunikacyjny średniowiecznego miasta.

Spacerując po Rynku warto zatrzymać się przynajmniej przy kilku kamienicach.

Np. w Kamienicy Szarej pod numerem 6 w czasie Insurekcji w roku 1794 mieściła się tu główna kwatera Tadeusza Kościuszki, a podczas powstania krakowskiego (1846 r.) - siedziba Rządu Narodowego. W połowie XIX wieku Stanisław Feintuch otworzył na parterze słynny sklep kolonialny. Wzorując się na nazwie domu, właściciel zmienił nazwisko rodziny. Sklep Szarskich przetrwał aż do 1950 roku.

Kamienica Montelupich o nr. 7 to dom włoskiego rodu Montelupich. Jeden z jego przedstawicieli był założycielem pierwszej regularnej poczty polskiej. Dyliżanse kursujące na trasie Kraków - Wenecja odjeżdżały właśnie spod tej kamienicy.

Kamienica Bonerowska pod nr. 9 należała do jednego z najbogatszych i najpotężniejszych mieszczańskich rodów. Bonerowie byli zarządcami zamku królewskiego i bankierami. Na początku XX wieku kamienicę tę połączono tzw. Pasażem Bielaka (od nazwiska ówczesnego właściciela domu) z domem przy ul. Stolarskiej.

Kamienica Hetmańska pod nr. 17 jest najlepiej zachowaną gotycką kamienicą Krakowa a jej historia sięga końca XIII w. Tradycje księgarni w gotyckiej sali parteru sięgają 1796r.

Pod nr. 19 znajduje się Kamienica Pod Obrazem powstała z połączenia dwóch średniowiecznych domów po 1500r. Z tego okresu zachowały się kasetonowe stropy I piętra. Od 1718 roku fasadę zdobi obraz Matki Boskiej, od którego pochodzi nazwa kamienicy. Dom ocalał z wielkiego pożaru miasta (1850 r.), mimo że spłonęły wszystkie sąsiednie zabudowania. Cud ten przypisywano właśnie temu obrazowi.

Od końca XVIII wieku kamienica była związana z kupiecką rodziną Wentzlów, która prowadząca tu m.in. handel win, a następnie (od końca XIX wieku do dziś) - restaurację.

Pod numerem 34 mieści się Pałac Spiskich zawdzięczający nazwę właścicielom - rodzinie Lubomirskich, starostom spiskim. Za ich sprawą losy kamienicy związały się z teatrem. W latach 1725-1738 mieścił się tutaj ich teatr dworski. Tradycję tę kontynuował Jacek Kluszewski, przedsiębiorca, który został założycielem pierwszego miejskiego teatru Krakowa. Pierwsze jego spektakle odbywały się właśnie w posiadłości Kluszewskiego, zanim przeniosły się do budynku na placu Szczepańskim.

W początkach XX wieku w Pałacu Spiskim otwarły podwoje sklep kolonialny i czynna do dziś restauracja Hawełka. Na pierwszym piętrze znajduje się sala tzw. Tetmajerowska, gdzie na malowidłach ściennych Włodzimierz Tetmajer odtworzył dzieje czarnoksiężnika Jana Twardowskiego.

Naprzeciw Pałacu Spiskiego stał na Rynku kamienny pręgierz, przy którym odbywały się publiczne chłosty.

Pałac Pod Krzysztofory z nr. 35 jest kolejną zabytkową kamienicą na Rynku przy ul. Szczepańskiej. Nazwa pałacu pochodzi od figury św. Krzysztofa, która była umieszczona na fasadzie narożnej kamienicy, należącej w XVI w. do Morsztynów. Dziś figurka znajduje się w zbiorach mieszczącego się tu Muzeum Historycznego Miasta Krakowa. Budynek znajdował się tutaj prawdopodobnie już w 2. poł. XIII w. Dom należał z początku do zamożnych rodzin mieszczańskich. Na przełomie XVI i XVII w. funkcjonowała tutaj jedna z najstarszych krakowskich aptek.

Z piwnicami pałacu wiąże się legenda o skarbach czarnoksiężnika Twardowskiego, strzeżonych na jego rozkaz przez diabła.

Corocznie w Krzysztoforach ma miejsce wystawa pokonkursowa szopek krakowskich.

W piwnicach pałacu znajduje się Galeria Krzysztofory, jedno z kultowych miejsc powojennego życia artystycznego.


6. Kościół Mariacki na Rynku Głównym nie sposób pominąć - jest jednym z największych i najważniejszych, po Katedrze Wawelskiej kościołem Krakowa. Jego pełna nazwa to Kościół archiprezbiterialny pw. Wniebowzięcia Najświętszej Marii Panny a od 1962r. posiada tytuł bazyliki mniejszej. Jest to jeden z najbardziej znanych zabytków nie tylko Krakowa ale i Polski. Pierwsze wzmianki o kościele Mariackim pochodzą z 1222 roku. Był to kościół romański, przy którym założono parafię dla kształtującej się społeczności miasta. Niestety tę budowlę zniszczyły najazdy tatarskie. Drugi kościół budowany był etapami przez kilka następnych stuleci, począwszy od roku 1288.

Najcenniejszym zabytkiem kościoła Mariackiego jest jednak ołtarz główny, najwybitniejsze i najlepiej zachowane dzieło późnogotyckiej rzeźby w tej części Europy. Kiedy w pierwszej połowie XV w. runęło sklepienie prezbiterium, ówczesny ołtarz został zniszczony. Miejscy rajcy postanowili zamówić nowy - okazały i godny stołecznego miasta - u norymberskiego rzeźbiarza Wita Stwosza. Mistrz sprowadził się do Krakowa, a za swoją pracę otrzymał hojne wynagrodzenie, warte przynajmniej równowartości rocznego budżetu miasta. Ołtarz powstawał w latach 1477-1489. W osiemnastu wielkich płaskorzeźbach umieszczonych na ruchomych skrzydłach ołtarza mistrz odtworzył najważniejsze epizody z życia Marii i Chrystusa.

W przeddzień wybuchu II wojny światowej ołtarz zdemontowano i przewieziono wiślanymi galarami do Sandomierza. Niestety, ktoś zapewne zdradził okupantom miejsce ukrycia i ołtarz wywieziono w głąb Rzeszy. Odnaleziony przez Karola Estreichera - jak na ironię- w Norymberdze, powrócił do Krakowa tuż po wojnie. Po konserwacji, wrócił na należne mu miejsce w roku 1957.

Z kościołem, jak i z samym Krakowem nierozłącznie związany jest hejnał grany co godzinę z wyższej (81 m) wieży kościoła. Sygnał ten, wygrywany przez dyżurujących tam strażaków, służył wyznaczaniu czasu oraz miał ostrzegać przed pożarem lub atakiem nieprzyjaciół. Związana jest z nim legenda o strażaku, który zaczął grać na alarm, widząc zbliżających się Tatarów. Zdołał on ostrzec miasto przed atakiem ale nim dokończył melodię, jego gardło przeszyła strzała tatarska i dlatego melodia hejnału nagle się urywa - w tym samym miejscu, gdzie przestał ją grać bohaterski strażak. Legeda ta jest stosunkowo nowa - pojawiła się dopiero w latach 20. XX wieku. Druga, niższa wieża (69 m) kryje unikatowy zespół pięciu dzwonów, z których najstarszy Pół-Zygmunt odlany został w roku 1438. Wieża wyższa jest obecnie udostępniona zwiedzającym i można podziwiać z niej Rynek Główny, Sukiennice i dachy pobliskich kamienic.


7. Na samym środku Rynku znajdują się Sukiennice - budowla od wieków służąca kupcom. Ich historia rozpoczyna się za czasów panowania księcia Bolesława Wstydliwego, który zobowiązał się wybudować kramy sukienne wymienione w przywileju lokacyjnym Krakowa z 1257r. Zgodnie z przywilejem króla Kazimierza Wielkiego przyjezdni kupcy mogli sprzedawać tylko własny towar - i tylko w tym miejscu. Hala wypełniona była wewnątrz kramami. Na zewnątrz, równolegle do Sukiennic - od strony ulicy Szewskiej - stały rzędem jatki szewskie i garbarskie. Naprzeciw - od strony ulicy Siennej - znaczną przestrzeń zajmowały ustawione w dwóch rzędach 64 kramy bogate, gdzie handlowano dosłownie wszystkim. Ten gotycki budynek spłonął w wielkim pożarze miasta w 1555 roku.

W usytuowanym na krótszej osi budynku przejściu (tzw. krzyżu) wisi na łańcuchu duży żelazny nóż, dawny znak prawa magdeburskiego, przypominający, że złodziei każe się obcięciem ucha. Wiązana jest z nim legenda o dwóch braciach, budowniczych wież kościoła Mariackiego. Gdy jeden zorientował się, że budowana przezeń wieża nie może być z powodu słabszego fundamentu tak wysoka jak druga, z zazdrości zabił brata tym właśnie nożem. Jednak wyrzuty sumienia doprowadziły go do śmierci. Bratobójca zakończył bowiem życie, skacząc ze zbudowanej przez siebie wieży.

Dziś Sukiennice stanowią wspaniałą atrakcję turystyczną. Na dole znajdują się stragany z biżuterią, rękodziełem i pamiątkami turystycznymi, natomiast piętro zajmują wystawy Galerii Polskiego Malarstwa i Rzeźby XIX wieku.

W Sukiennicach znajduje się także wejście do podziemi Rynku - unikatowego w skali światowej podziemnego muzeum. Wystawa nosząca tytuł „Śladami europejskiej tożsamości Krakowa” jest multimedialnym widowiskiem. W muzym znajdującym się ponad 4 metry pod powierzchnią rynku, można zobaczyć niespotykany w Europie przekrój wielkiego, tętniącego życiem, średniowiecznego Krakowa. Odnalezione zabytki świadczą o ciągłości handlu, który w tym miejscu trwa nieprzerwanie od ponad 800 lat.


8. Na płycie Rynku Głównego pod numerem 3 znajduje się Kościół Św. Wojciecha. Tradycja wiąże to miejsce z kazaniem wygłoszonym tu przez św. Wojciecha, który z polecenia księcia Bolesława Chrobrego prowadził działalność misyjną na terenach przylegających do państwa polskiego. Przypłacił to męczeńską śmiercią, a jego ciało zostało wykupione od pogańskiego plemienia Prusów za złoto równe wadze ciała świętego. Święty Wojciech został uznany jednym z katolickich patronów Polski.

Zachowane i eksponowane fragmenty romańskich murów kościoła św. Wojciecha są najstarszym zabytkiem w obrębie Rynku Głównego. Niewielką świątynię zbudowano prawdopodobnie już u progu XI w. Stanęła ona na rozwidleniu szlaków handlowych, na długo przed wytyczeniem Rynku i lokacją miasta. Obecny kościół, pochodzący w zasadniczej postaci z przełomu XI/XII wieku, powstał w wyniku przebudowy tamtego, wcześniejszego. Wykonane z wapienia fragmenty murów romańskich znajduą się dziś niemal 2 m pod poziomem bruku. Dzięki przeźroczystym płytom przy tym kościele można zobaczuc jak bardzo podniosła się płyta Rynku na przestrzeni stuleci.


9. Wieża Ratuszowa mieści się pod adresem Rynek Główny 1 i jest jedyną pozostałością po krakowskim ratuszu, który od średniowiecza do XIX wieku był siedzibą władz miejskich. Ratusz wzniesiono około roku 1300 jako dwukondygnacyjną budowlę kamienną, z wieżą o charakterze obronnym i reprezentacyjnym.

Najważniejszą salą w ratuszu była tzw. Izba Pańska (sala obrad i zarazem sądowa), której bogaty wystrój miał świadczyć o powadze krakowskiego magistratu.

W latach 1817-1820, w ramach akcji "upiększania" miasta, opustoszały i zrujnowany budynek ratusza rozebrano mimo, że możliwa była jeszcze jego odbudowa i rekonstrukcja. Pozostawiono wówczas tylko pamiątkę w postaci wieży.

Podczas prac remontowych i rekonstrukcyjnych prowadzonych w latach 60. ubiegłego wieku, w podziemiach urządzono kawiarnię, następczynię słynnego w średniowieczu lokalu, gdzie serwowano najlepsze w Polsce świdnickie piwo. Od roku 1987 działa tam też scena Teatru Ludowego.


10. Z rynku wchodzimy na ul. Grodzką, prowadzącą wprost pod Wawel. Jest to jedna z najstarszych krakowskich ulic - istniała przed lokacją miasta w 1257 zł i była ważnym fragmentem wczesnośredniowiecznego szlaku handlowego północ-południe. Później stanowiła część tzw. traktu solnego, wiodącego do Wieliczki, Myślenic i dalej, aż na Węgry.

Przebieg i szerokość ulicy nie zmieniły się od średniowiecza. Wyjątkiem jest odcinek Rynek - pl. Dominikański, gdzie po wielkim pożarze miasta (1850r.), cofnięto odbudowywane domy rozszerzając tym samym ulicę o kilka metrów.


11. Plac Wszystkich Świętych zajmuje dziś przestrzeń pomiędzy kościołem oo. Franciszkanów i ul. Grodzką. Przed lokacją miasta (1257 r.) wraz z przyległym placem Dominikańskim należał do położonej tu osady targowej.

Obecny kształt zyskał po rozebraniu w XIX wieku opuszczonego kościoła Wszystkich Świętych (pochodzącego z XIII wieku). Jego model ustawiony na skwerze przypomina, jak wyglądał i upamiętnia miejsce, gdzie się znajdował.

Nieco na uboczu stoi Pałac Wielopolskich od 1864 roku siedziba władz miasta. Pierwszą linię tramwajową przemierzającą plac otwarto 17 stycznia 1913r. Najokazalszą budowlą na placu jest pałac Wielopolskich, obecnie siedziba krakowskiego magistratu. Obok pałacu, przed kościołem Franciszkanów, od 1938r znajduje się pomnik prezydenta Józefa Dietla.

W 1995 r plac otrzymał nową nazwę placu Wiosny Ludów. Pierwotną nazwę przywrócono w 1990 r.

W roku 2007, z okazji obchodów 750-lecia lokacji Miasta Krakowa, przestrzeń placu uzupełniona została nowoczesną architekturą konferencyjno-wystawienniczego Pawilonu Wyspiańskiego (proj. Krzysztof Ingarden), w którym mieści się również Punkt Informacji Turystycznej. W Pawilonie Wyspiańskiego podziwiać możnawitraże Stanisława Wyspiańskiego, pierwotnie planowane do Katedy Wawelskiej a przedstawiające króla Kazimierza Wielkiego, świętego Stanisława Biskupa oraz księcia Henryka Pobożnego.


12. Pl. Świętej Marii Magdaleny znajduje się pomiędzy wzgórzem wawelskim, a obecnym placem Dominikańskim. We wczesnym średniowieczu istniała tu osada o charakterze miejskim skupiąjąca rzemieślników i drobnych kupców. Pierwsze ślady osadnictwa sięgają nawet VIII-IX wieku.Ta dynamicznie rozwijająca się osada zwana Okołem została zniszczona podczas pierwszego najazdu tatarskiego w roku 1241. Ocalał wówczas tylko kościół św. Andrzeja, w krórym schroniła się miejscowa ludność.

Na początku XIV wieku jest już mowa o Nowym Mieście na Okole. Dość szybko jednak Okół został ostatecznie wchłonięty przez rozrastający się Kraków.

Centralnym placem dawnego Okołu był dzisiejszy plac św. Marii Magdaleny. Wkrótce zajął go jednak kościół pod wezwaniem właśnie Św. Marii Magdaleny. Plac uzyskał kształt zbliżony do dzisiejszego dopiero po rozebraniu kościoła w roku 1811.


13. Niedaleko pl. Św. Magdaleny znajdują się dwa Kościoły - św. Piotra i Pawła oraz św. Andrzeja.

Ten pierwszy powstawał zgodnie z postanowieniami soboru trydenckiego gdy w 1563 zł Jezuici przybyli do Polski bronić wiary katolickiej przed wpływem idei reformacyjnych. Dzięki wstawiennictwu księdza Piotra Skargi, król Zygmunt III Waza przeznaczył odpowiednie środki na budowę kościoła na ul. Grodzkiej i w latach 1597-1619 wzniesiono nowy kościół. Jezuicka świątynia był pierwszą na terenie Polski, zbudowaną w nowym podówczas, barokowym stylu.

Wnętrze kościoła ma monumentalny, surowy charakter. Warto zwrócić uwagę na kunsztowną dekorację sklepienia obrazująca dzieje świętych Piotra i Pawła.

W krypcie kościoła (dostępnej dla zwiedzających) pochowano księdza Piotra Skargę, teologa, pisarza, kaznodzieję i spowiednika króla Zygmunta III Wazy.

Kościół Św. Andrzeja to najlepiej zachowany przykład architektury romańskiej w Krakowie. Masywny, wzniesiony z kamienia ciosowego z końcem XI wieku miał pełnić także ważne funkcje obronne. Rozbudowywana i umacniana budowla skutecznie oparła się najazdowi Tatarów w roku 1241, udzielając schronienia mieszkańcom miasta.

Nazywano ją nawet dolnym zamkiem (w odróżnieniu od stojącego nieopodal górnego - wawelskiego). W roku 1320 przekazano ją zgromadzeniu klarysek, dla których wzniesiono przylegający od południa klasztor.


14. Nieopodal znajduje się ulica Kanonicza - malownicza i najlepiej zachowana zabytkowa ulica starego Krakowa.

Każdy z jej domów może poszczycić się bogatą i długą historią, sięgającą nierzadko pierwszej połowy XIV w. Większość z nich była własnością kanoników - członków kolegium duchownego przy katedrze wawelskiej. Domy te, choć w swych zrębach średniowieczne, mają fasady z różnych epok od XVI do XVIII w. Przyczynił się do tego pożar, jaki strawił niemal całą ulicę w roku 1455. Ocalał wtedy tylko Dom Długosza.

Dom nr 1 to dawny pałac biskupa Samuela Maciejowskiego, wzniesiony w latach 1531-1532, przejęty (w I poł. XIX w.) przez władze austriackie na sąd i więzienie. Pałac przestał pełnić tę funkcję dopiero z chwilą ukończenia nowoczesnego kompleksu zabudowań sądowych w okolicy Ronda Mogilskiego (1970 r.). Po długoletnim remoncie (od 1990 r.) stał się siedzibą Instytutu Historii Architektury Politechniki Krakowskiej. Nad barokowym portalem z hermami, po dziś dzień przetrwał groźny napis: "CK Inkwizytoriat Sądowy".

Pałac biskupa Erazma Ciołka (nr 17), powstał w roku 1505 z połączenia dwóch XIV-wiecznych domów. Wielokrotnie przebudowywany, zachował jednak swój gotycko-renesansowy charakter. Zachowały się m.in. arkady, kolumny, polichromie i wczesnorenesansowy portal. Elementy te można zobaczyć, zwiedzając mieszczący się w nim oddział Muzeum Narodowego, prezentujący dawną sztukę sakralną.

Pałac biskupa Floriana z Mokrska (nr 18, II poł. XIV w.) przebudowany w stylu renesansowym (ok. 1540 r.). Szeroka sklepiona sień prowadzi na krużgankowy dziedziniec, z półkolistymi arkadami wspartymi na lekkich, finezyjnych kolumnach. Jeden z najpiękniejszych renesansowych portali w Krakowie przypisywany jest Janowi Michałowiczowi z Urzędowa, zwanego polskim Praksytelesem. Portal wieńczy kartusz z herbem kapituły krakowskiej.

Ulicą Kanoniczną dojdziemy wprost pod Wzgórze Wawelskie.


15. Z ul. Kanonicznej widać Wawel, który znajduje się na stromym, wapiennym wzgórzu, które kiedyś otoczone było rozlewiskami rzeki i bagnami i było dogodnym miejscem do obrony. Wzgórze mogło pierwotnie nazywać się wądół, wąwał, wąwel ze względu na krasowy charakter wapieni, z których jest zbudowane, jak i na liczne jaskinie (np. Smocza Jama).

Ślady pierwszego osadnictwa pochodzą ze środkowego paleolitu około 100 tys. lat p.n.e. Jako osada położona na skrzyżowaniu szlaków handlowych teren ten szybko się rozwijał. Wawel był prawdopodobnie jednym z ośrodków władzy plemienia Wiślan, których organizacja państwowa powstała na przełomie VIII i IX w. O ich legendarnych władcach Kraku i Wandzie, mających żyć podobno w VII i VIII wieku wspomniał XIII-wieczny kronikarz Wincenty Kadłubek. W X wieku ziemie Wiślan, i tym samym Kraków, weszły w skład powstającego państwa polskiego.

Po przyłączeniu Małopolski do państwa Piastów (ok. 990 r.), Kraków stał się jednym z głównych centrów władzy.

Zamek rozbudowano dopiero, kiedy Kraków został główną siedzibą polskich władców - na przełomie XI i XII wieku - w kierunku północno-wschodnim.

W początkach XIV wieku król Władysław Łokietek gruntownie rozbudował zamek. Powstała wtedy m.in. mieszkalna wieża, zwana Łokietkową. Za czasów Jadwigi w jej sąsiedztwie powstała reprezentacyjna wieża nazwana później Duńską, gdyż podczas oficjalnej wizyty w Krakowie mieszkał tam Eryk, król tego kraju. W takiej postaci zamek przetrwał do roku 1499, kiedy strawił go pożar.

Od roku 1504 prowadzona była przebudowa zamku w duchu renesansu. Styl ten dotarł do Krakowa poprzez Węgry, za sprawą włoskich budowniczych. Prace rozpoczęte za panowania Aleksandra Jagiellończyka, kontynuowane były za czasów Zygmunta I Starego. Prowadził je w ogromnej większości, aż do tragicznej śmierci, architekt Bartolomeo Berrecci, który zginął w 1537 roku od ciosu sztyletem zadanego przez nieznanego sprawcę. Dawny średniowieczny zamek przeistoczył się wówczas w rezydencję o charakterze pałacowym, z imponującym, arkadowym dziedzińcem. Oczywiście Wawel nie zatracił funkcji obronnych.

Po pożarze (1595 r.) król Zygmunt III Waza przeniósł dwór do Warszawy, a sam wyjechał stąd na dobre w roku 1609. Choć kontynuowano prace przy przebudowie zamku po zniszczeniach, odczuwalny był już powolny schyłek jego świetności. Podczas najazdu szwedzkiego (1655-1657 r.), zamek został niemal doszczętnie ograbiony. W ciągu następnego stulecia postępowała jego degradacja, przypieczętowana ostatecznie zajęciem dawnej królewskiej siedziby na austriackie koszary.

Zamek udało się odzyskać dopiero w roku 1905. Stopniowo przywracano mu dawny blask. Prace ruszyły szybko zwłaszcza po odzyskaniu przez Polskę niepodległości w 1918 roku. Wróciły tu wtedy wywiezione z Polski przez zaborców i podczas I wojny światowej cenne przedmioty i dzieła sztuki, m.in. Szczerbiec - miecz koronacyjny polskich królów - i arrasy, które ponownie znalazły się za granicą w 1939 roku. W czasie II wojny światowej zamek był siedzibą generalnego gubernatora Hansa Franka, na szczęście niewielkie wojenne zniszczenia pozwoliły na jego szybką renowację.

Dziś zamek mieści kilka różnych wystaw, m.in. Komnaty Królewskie, Prywatne Apartamenty oraz Skarbiec i Warownię.

Na wzgórzu znajdują się dwa zabytkowe zespoły budowlane: - Zamek Królewski na Wawelu i bazylika archikatedralna św. Stanisława i św. Wacława.

W 1978 Wawel wraz ze Starym Miastem, Kazimierzem i Stardomiem został wpisany na listę światowego dziedzictwa UNESCO a w 1994 r razem ze Starym Miastem, Stradomiem, Kazimierzem, Podgórzewm, Nowym Światem i Piaskiem został uznany za pomnik historii.



Kryteria wyszukiwania

Data przyjazdu

  

Data wyjazdu

  

Liczba osób

Waluta


Udoskonal wyszukiwanie
Rodzaj obiektu
Wszystkie
1 pokój
2 pokoje
3 pokoje
4 pokoje
Studio
Dom
Dzielnica
Stare Miasto
Kazimierz
Podgórze
Zwierzyniec
Grzegórzki
Prądnik Czerwony
Krowodrza
Bronowice

Dlaczego warto korzystać z naszego systemu?

Trzymamy niskie ceny

Żadnych opłat rezerwacyjnych.
Żadnych ukrytych kosztów.
Noclegi w luksusowych apartamentach w dobrej cenie!
 

Wiele miejsc

Ponad 500 apartamentów: w Krakowie, Wrocławiu, Zakopanem, Gdańsku, Warszawie, Poznaniu, nad morzem, w górach
Wkrótce kolejne!
 

Najważniejsze miasta

Kraków,Zakopane,Wrocław,Poznań, Gdańsk,Sopot,Warszawa, w górach, nad morzem
Wkrótce kolejne!
 

Szereg udogodnień

Baza ważnych miejsc w okolicy apartamentu (muzea, teatry, kina, sklepy, parkingi itp.)
Noclegi w atrakcyjnych lokalizacjach.
 

Pomagamy turystom

Wyszukamy dla Ciebie najtańszy i najlepszy apartament.
Pomagamy już od 8.00 do 20.00
Obsługują nas bezpieczne płatności DotPay

DotPay